het is nu precies een week geleden dat ik je nog in mijn armen had............je was kortademig,ogen zo groot als schoteltjes en erg onrustig;je had zichtbaar veel pijn en ik?ik kon niets anders voor je doen dan je mijn liefde geven.
je pupillen waren sterk vergroot en zo keek je me af en toe aan alsof je wilde zeggen help me dan het doet zo zeer!
en ik?ik kon je alleen mijn liefde geven meer niet.
opstaan kon je niet meer dus heb ik je tussen mijn benen gelegd en heb ik je geknuffeld en gestreeld en zachtjes liedjes voor je gezongen.
heb tegen je gepraat en gezegd als dit dan echt niet meer kan ga dan!!!!!!!!!!!!ga naar de regenboogbrug en wees verlost van alle pijn en ongemak die je de afgelopen jaar hebt moeten doorstaan.
ik heb je zien vechten zoals jij bent en was..........een doorzetter een vechter en een werker,als je maar kon werken dan was je weer even in je element en hadden we samen weer de hoop dat het na de bijna fatale leverontsteking dat het wel goed zou komen maar je kon niet meer mee komen.
na op de vrijdagavond achter het huis nog drie keer fanatiek de bal opgehaald te hebben liep je wankelend zelf naar huis,iets wat je nooit deed en daarna is het weer afwaarts gegaan.
je wilde ook niet meer in je bench s,nachts en daarom heb ik je op je kleed gelegd maar ook daar wilde je niet meer liggen,je was toen al onrustig.
s,morgens lag je voor de deur en kon niet meer omhoog gekomen.
heb je tussen mijn benen gelegd en getroost en je mijn liefde gegeven waarvan je enigszins weer wat rustiger werd.
maar je bleef me aan kijken,help me nu dan toch!!!!!!!!!!!!!!!!!
jij en ik hebben toen besloten dat het niet meer kon en we hebben je naar de regenboogbrug gestuurd,we zijn tot aan het eind bij je gebleven.
je zag er zo mooi uit toen je de regenboogbrug over ging,cheyenne............het doet nog zoveel pijn en geeft zoveel verdriet dat het adembenemend is.
het is goed zo maar het verlies van jou is niet te beschrijven.............
Stuur door
Dit is niet OK